سرپرست سرمه ای و گوسفندانش!

سرپرست سرمه ای بیشتر از آنکه به فکر سلامت و موفقیت تیمش در صعود باشد، به فکر خودنمایی، دستکم گرفتن طبیعت و کوهستان و کمیت در برنامه و بالابردن آمار خود است!

سرپرست سرمه ای برایش مهم نیست که تیمش چه ساعتی صعود می کنه و چه ساعتی به کمپ می رسه.... فقط باید بالا بره!

سرپرست سرمه ای وقتی نیمه شب رسیده به پناهگاه، خواب بودن کوهنوردان دیگر که فردا صبح زود می خواهند صعود کنند، براش مهم نیست و شروع به سر و صدا کرده و دنبال وسایل تیمش مثل کیسه خواب و ... می گردد!!!

سرپرست سرمه ای وقتی گوشی موبایلشو روشن می کنه، نصفه شب وقتی همه خوابن، توی پناهگاه بلند می گه: ببینید، چند ساعت گوشیم خاموش بود، 25 تا میس کال داشتم!!! 

سرپرست سرمه ای هنگامی با اعتراض دیگر کوهنوردان مواجه می شه، از سوابق 15 ساله خودش در تیم آوردن می گه و با بی احترامی و توهین پاسخ می ده و از کوره در می ره!

سرپرست سرمه ای خودش آمادگی نداره و نهایتا تا کمپ یا پناهگاه بالا میاد و گروهش رو بدون سرپرست می فرسته قله!

گروه سرپرست سرمه ای را می شود از خجالت کشیدن و گوشه گیری آنها شناخت!

سرپرست سرمه ای ، افراد تیمش را گوسفندانی می داند که اگر از برگشت از قله دیر کردند، باید آنها را یکی بره جمع کنه!

پی نوشت:

حکایت فوق ، واقعی بوده و در صعود 27 الی 29 شهریور دماوند جنوبی شاهد بودیم. سرمه ای استعاره ای است از نام سرپرستی که صلاح نمی دانم که نام واقعی او را عنوان کنم، چرا که مشکل ما، نامها و اشخاص نیستند... یک روند کلی در کوهنوردی ماست که در حال بزرگ شدن و فراگیر شدن است. با نگاهی به حوادث اخیر باشگاه آرش و سایر گروهها، شباهتها و وجه اشتراکات بسیاری می توان یافت. فاجعه آمیزترین بخش داستان فوق، آنجا بود که سرپرست مربوطه که در پناهگاه بارگاه سوم منتظر برگشت تیم متلاشی شده اش از قله بود، به دیگر کوهنوردان می گفت:  این گوسفندای ما رو ندیدید از قله بیان پایین!!! (نقل به مضمون)

در کوهنوردی امروز ما، کوهنورد کسی شده که تعداد بیشتری صعود کرده باشه و یا از مسیرهای خطرناکتری بدون برنامه ریزی صعود کرده باشه و اینها رو برای خودشون افتخار و قدرت در کوهنوردی می دونند! حال چه فاجعه ای خواهد شد که افرادی با این روحیه، تیم هم همراه خودشون بیارن و در منطقه رها کنند!!!

نویسنده : وحید سپنج

3 مهر 92

/ 8 نظر / 35 بازدید
الهام شنیتی

متاسفم.امیدوارم هیچ وقت با سرپرست سرمه ای برخورد نکنم.

حامد

همیشه حواسمون باشد که یکسر داستان اقای سرمه ایست و سر دیگر آن ماییم که او را به عنوان سرپرست انتخاب میکنیم.گاه برنامه بازدید از پارک ملت است که بودن اقای سرمه ای تنها به ابروریزی ختم میشود، ولی گاهی صعود دماوند موضوع برنامه ایست که ریسک ان میتواند به فاجعه ای ختم شود که سرمه ای و هفت پشتش از پس ان بر نمی ایند، ان زمان است جوان بودن و بی تجربه بودن ما در انتخاب سرپرست و ارزان بودن برنامه اقای سرمه ای ،عذری پذیرفتنی برای دماوند نیست و کوه تاوان سنگینی بابت این انتخاب از ما طلب خواهد کرد.

کاوه

با بند ششم موافق نیستم. یک سرپرست خوب لزوما" تا قله همراه کوهنوردانش نیست.

وحید سپنج (به نقل از یک دوست)

وحید جان اگر همون سرپرستی باشه که داریم حدس میزنیم .. زمانی که من یه تیم المانی بالا داشتم ایشونم تیم داشتن رسما جلوی همه خارجی ها میگفتن اینا خر ما هستن وقتی هم اعتراض کردیم به جز چند حرف پوچ از طرف ایشون چیزی نصیبمون نشد .. البته مدعی ۸۷۶ بار صعود به دماوند هم هستن :))

خسرو اصلانی

در طی این سالها به این نتیجه رسیدم که انتظار دوری است که فکر کنیم حضور سرپرست های سرمه ای و یا بطور کلی سرمه ای ها در این نوع ورزش می باید کمتر از سایر ورزش ها و یا محیط های اجتماعی دیگر باشد. ولی شاید بخاطر انتظار و نگاه خاصی که دوستان ورزشکار و کوهنورد دارند کمی حساسیت های خود را بوجود می اورد. در این نوع ورزش و فضا هم ادم های کم جنبه و حقیر فراوان حضور دارند که می اندشند می توانند حقارت های خود را پنهان کنند...

سیاوش

درود وحید خان[گل] از اینکه میبینم اینچنین افرادی هستند و سرپرست هم میشوند و رعایت دیگران رو نمیکنند وقعاً متأسفم اینگونه افراد در عالم خودشان خوشند و محدوده کوچکی دارند مهمترین اصل در میان آدمیان اخلاق است و اگر اخلاق نباشد چیز دیگری هم نخواهد بود؛ نه وجدانی و نه احساسی ممنون بابت مطلبی که گذاشتی بر بلندای خوبیها باشید

فرشید

سلام وحید خان البته من این را پست وقتی از تنور در آمد خواندم اما خب الان می نویسم که متاسفانه زندگی شهری ما و فرهنگ ما با خودمان به کوه می اید و وقتی ادم کوچکی باشی و مسوولتی فرا تر از حد خودت داشته باشی می شود ادم پرمدعای بی عمل ممنون برای انعکاس این گونه رفتارهای غلط

نیما یساری

"در کوهنوردی امروز ما، کوهنورد کسی شده که تعداد بیشتری صعود کرده باشه و یا از مسیرهای خطرناکتری بدون برنامه ریزی صعود کرده باشه و اینها رو برای خودشون افتخار و قدرت در کوهنوردی می دونند! " وحید عزیز علت این طرز فکری که شما در بالا قید فرمودید خود ما کوهروها هستیم که به دیگران اجازه دادیم صعود به قلل یا پیمایش مناطق کوهستانی را آلوده به عدد و رقم کنند و کمیتها جای کیفیتها را بگیرد.اگر اینگونه نقدها،جوابها و سوالها همینطور که در فضای مجازی مطرح میشود،در همان پناهگاه و جلوی سایر حاظران در آنجا مطرح میشد بمراتب تاثیرگذار تر بود.از اینکه اخلاق در ورزش دغدغه شما دوست عزیز است بسیار خرسندم و به وجود نازنینت میبالم[گل]